Een uurtje later komen de bussen terug, afgeladen vol met kinderen. Alle soorten en maten, overwegend bruin-zwarte kinderen. Een enkel kind is blank. Ze schrijven hun naam en adres op een lijstje en in een mum van tijd zitten en staan de kinderen op hun stoel, hun ogen verwachtingsvol op het podium gericht.

Daar staan twee vrijwilligers van de kinderclub die deze middag leiden. "Waarom zijn we hier?", roept een van hen. "Om de Heer te prijzen," roepen de kinderen in koor. Als ze gaan bidden, legt een van de leiders uit: "We gaan nu bidden. Bidden is spreken met God. Als je moslim bent en niet tot God mag bidden, hoef je niet mee te doen, maar wees wel stil."

Er wordt veel gezongen. De tekst van de liederen wordt geprojecteerd op een groot scherm en achterin de zaal zwaaien kinderen met kleurige vlaggen. De jongens en meisjes, die van elkaar gescheiden zitten, worden uitgedaagd een prijs te winnen. De groep die het best meedoet en luistert, krijgt een zakje snoep mee naar huis. Tussen het zingen door mag een aantal kinderen aan een ballenspel meedoen. Hoe meer punten ze gooien, hoe groter het cadeau dat ze uit mogen zoeken van het podium.

SRV-wagens
Johan Mekke is de oprichter van dit kinderfestijn. Hij zag twaalf jaar geleden een EO-documentaire over de evangelist Bill Wilson en zijn werk in New York. Het raakte Johan en hij ging ermee aan de slag. Johan: "Wilson had het geheim gevonden. Sinds hij als evangelist in New York werkt, is de criminaliteit er met zestig procent gedaald. Toen ik dat zag en hoorde, dacht ik: "Dat wil ik ook doen'."

Vier jaar was Johan Mekke bezig met voorbereidingen. Inmiddels draait de Super Power Kinderclub, bedoeld voor kinderen van zeven tot twaalf jaar, acht jaar. En met succes. Ruim 1500 kinderen met minimaal twaalf nationaliteiten uit 41 wijken van Rotterdam bezoeken regelmatig de club. Mekke vindt het nog niet voldoende: "In New York houden ze de hele week door club, waar ze 25.000 kinderen per week mee trekken. Er rijden daar 52 bussen. Hier maar vier."

Werden de kinderen tot twee jaar geleden nog met omgebouwde SRV-wagens opgehaald, na de rampen in Enschede en Volendam werden de vergunningen ingetrokken en moesten ze met bussen gaan rijden. Dat blijkt financieel moeilijk.

Briefjes in de heg
Naast Johan Mekke zetten zich nog eens 120 vrijwilligers uit diverse kerken in voor dit evangelisatiewerk. "Wat we doen, is de kinderen normen en waarden bijbrengen. En dat zit eigenlijk in het christelijk geloof. Tegelijk geven we hun mee dat er Iemand is Die om hen geeft en moedigen we de kinderen aan om een keuze voor Jezus te maken."

Bovendien willen de leiders van de club kinderen helpen die in de knoei zitten. En dat zijn er nog al wat. Johan vertelt: "Ik heb thuis een stapel briefjes van kinderen liggen, die ze in mijn brievenbus stopten. Soms zit er een briefje in de heg. Een keer belde de postbode aan; hij had een briefje, zo groot als een postzegel. "Het is een echte brief hoor, niet weggooien', zei hij. En daar staat dan in dat het kind het zo moeilijk heeft thuis, dat de vader ervandoor is, dat ze verlangt naar de club en wil dat je voor haar bidt.

Als wij tijdens de club merken dat een kind huilt of problemen heeft, dan stappen we erop af. Vanmiddag zat er ook een meisje te huilen. Ik vroeg wat er aan de hand was, maar ze kon het niet zeggen, zei ze. Ik bid dan wel met zo'n meisje, maar het heeft soms heel lang nodig voordat ze je vertrouwen en hun verhaal vertellen. Soms is het heel emotioneel. Dan zit ik zelf mee te huilen met de kinderen, omdat ik geen oplossing weet."

Blauwe plekken
"Twee weken geleden stond er een meisje huilend voor mijn deur. Ze wilde mee naar de kerk, "maar', zei ze, "ik heb geen kleren'. Ze had alleen een jasje aan. Ze had maar één stel kleren, en dat zat in de was. Dat soort gezinnen proberen we zo goed mogelijk te helpen. Onze middelen zijn beperkt, maar we doen ons best.

Een tijdje terug ging het verhaal over "Er is Iemand Die van je houdt'. Toen stootte een meisje van twaalf mij aan en zei: "Niemand houdt van mij'. Ik zei: "Natuurlijk wel, je moeder houdt toch van je?' "Mijn moeder'? zei ze, "mijn moeder zegt dat ze me nooit heeft gewild'. "En je vader dan'? vroeg ik. Ze liet haar armen zien, die zaten onder de blauwe plekken. "Dat is mijn vader, als hij dronken is'. "Maar ik mag jou graag,' reageerde ik. "Zonder bijbedoelingen'? vroeg ze. En toen kwam ze tegen me aan zitten."

Er komen tranen in Johans ogen. Hij gaat verder: "Dat zijn mooie dingen. Kinderen huilen uit en vertellen hun levensverhaal dat zo treurig is, zo kansloos. Maar dat houdt me tegelijk ook op de been. Laatst nog zat er een briefje in mijn heg. Daar stond in: "Je weet dat ik christen ben. Morgen moet ik getuigen tegen mijn vader, die verkrachter. Help me!' Dat grijpt me zo enorm aan. Elke keer als ik weer geconfronteerd word met dat soort dingen… Soms is het moeilijk en dan denk ik: "Ik hou er mee op, met die hele club'. Maar dan word je geconfronteerd met zulke dingen. En dan ga je maar weer, want je kunt ze helpen. Al sla je alleen maar een arm om hen heen.

Zo is er ook een meisje van wie de ouders zijn gescheiden. Ze is elk weekend weer ergens anders, maar als ze dan hier op de club is, zegt ze: "Ik hoor bij jou, he? Ik hoor bij jou'. Terwijl ik een van de strengsten van de club ben. Ik stuur de kinderen er zelfs wel eens uit. Het is echt een straf voor ze als je zegt dat ze vier weken niet mogen komen. Want ze kijken er de hele week naar uit."

Groot avontuur
Johan nodigt de kinderen ook uit om met hem mee naar de kerk te gaan. Om half tien moeten ze dan voor zijn huis staan. "Vorige week stonden er twintig voor de deur! Maar er waren ook vier ouders bij. Kijk, wat de kinderen hier horen, vertellen ze ook thuis. En dat is het mooie van dit werk."

Ook doordeweeks zijn er kinderen bij hem te vinden. "Zodra de school uit is, komen er kinderen aan de deur, op zaterdag, zondag, dag in dag uit. Als ik enigszins vrij ben, werk ik voor de Super Power Club. Het is eigenlijk één groot bedrijf, één groot avontuur. Ik rol er maar in mee."

Moslims
Niet alle kinderen uit de wijken mogen op de club komen. Hoewel zo'n twintig procent van de kinderen op de club moslim is, zijn nog veel moslims erg voorzichtig in het contact met christenen. Johan: "Ik heb een moslimmoeder bij de bus gehad, die zei: "Wilt u alstublieft niet over Jezus praten, anders mogen mijn kinderen niet mee'. "Maar dit is een christelijke club' zeiden we tegen haar. "Wij vertellen dat Jezus de enige weg is'. "Dan mogen mijn kinderen niet mee', zei ze. Haar kinderen stonden te huilen bij de bus.

We zitten nu alleen nog maar in Rotterdam-Zuid, terwijl heel Rotterdam 600.000 inwoners heeft. Hoeveel kinderen leven er wel in Rotterdam! We zouden nog zoveel meer kinderen kunnen bereiken. Wat mij betreft, starten deze clubs in het hele land, hoor," roept hij enthousiast.

Huisbezoek
Een keer in de twee weken bezoeken de vrijwilligers de kinderen thuis, in hun gezinssituatie. Er zijn gezinnen bij, waar voedselpakketten gebracht worden, omdat de kinderen zelf geen eten hebben. "In mijn wijk wonen 450 kinderen. Ik was deze week nog bij een gezin waarvan een aantal kinderen op de club zitten. De moeder is in verwachting en ze had beloofd om mee te gaan naar de kerk. Maar ze zei: "Ik kan niet mee naar de kerk'. Allebei haar ogen waren dicht geslagen door haar man. Dat zijn zulke hopeloze situaties. Maar haar kinderen komen hier en die kunnen we een stukje plezier en hoop meegeven."

Kinderen die jarig zijn, krijgen een kaartje thuisgestuurd en op de club krijgen ze een cadeautje. "Hoewel het wel steeds lastiger is om aan speelgoed te komen, ook voor de prijzenspellen. Maar ik kan ook getuigen dat God door die acht jaren heen altijd heeft voorzien. Soms op het laatste moment, als we met de rug tegen de muur stonden en dachten dat we ermee moesten stoppen, kwam er toch een oplossing. Dus het is niet goed om je er zorgen over te maken, want het is altijd nog goed gekomen."

Speelgoed is dé grote trekker van de club. Als je maar goed luistert, krijg je een beloning. Met andere woorden, geloof, anders krijg je geen cadeautje?
"Ik ben ervan overtuigd dat de kinderen om de cadeautjes komen. Maar alles wat ze leren, is meegenomen. Want ze leren ook met elkaar om te gaan. En ze zien hier dat mensen om hen geven.
Er kwam een keer een moeder van twee kinderen binnen, die zei: "Meneer, God vindt het niet goed dat u met prijsjes werkt. God heeft een hekel aan prijsjes'. Ik zei: "Nou mevrouw, wij doen dat zo, maar stoort u zich er dan niet aan en neem geen lootje'. Aan het eind van de middag hadden haar twee kinderen een prijs. Ik zei: "Mevrouw, u zou geen lootje nemen'. "Ja', zei ze, "ik was er nu toch, dus heb ik maar een lootje genomen'. Kijk, dat vind ik nou de humor van God."

Het laatste kwartier van de club wordt er een bijbelverhaal verteld. Vrijwilligers lopen langs de rijen om toe te zien dat de kinderen luisteren. De jongens hebben zich vanmiddag het netst gedragen, dus gaan zij met een zak snoep naar huis.

Tekst: Mirjam Hollebrandse
Foto's: afkomstig van www.superpowerclub.nl

Dergelijke clubs worden in meer plaatsen gehouden. Zo zijn er onder meer in Amsterdam, Den Haag, Gouda, Delft en Gorinchem ook christelijke kinderclubs. Voor meer informatie over de Super Power Kinderclub kunt u kijken op www.superpowerclub.nl (zie de link hiernaast).

Printvriendelijke versie

Mail dit artikel naar...